Categories
Κείμενα

ΠΑΡΤΙ ΕΞΕΓΕΡΜΕΝΩΝ

Έχεις πάει σε πάρτι Εξεγερμένων;

Έρχονται και ψιθυρίζουν στο αυτί μου: Επανάσταση .

Πίνουν ποτά άφθονα και συζητούν για το μέλλον του κινήματος

Μαστουρώνουν και λένε για κολεκτίβες

Το πρωί είναι στους δρόμους, στις πορείες.

Όποιος έχει βρεθεί καταλαβαίνει. Ζούμε κάτι υπέροχο που δεν έχει ξαναγίνει σε αυτή τη χωρά. Δεν υπάρχει ο εχθρός όπως ήταν η χούντα παλιά, δεν θέλουμε να φύγει η χούντα. Θέλουμε να αλλάξει όλο το σύστημα.

Βουλή; Δεν την καίμε γιατί θα είναι το εστιατόριο μας όπου θα τρώμε τζάμπα ψάρι από το αιγαίο μαζί με τους μετανάστες.

Δεν έχω ζήσει καλύτερες στιγμές στην ζωή μου και όπως βλέπω όσο πάει γίνεται και καλύτερο. Έκλαιγα χθες στο πάρτι, κρυφά πήγα στην τουαλέτα να μην με βλέπουν και γίνω ρεζίλι. Έκλαιγα γιατί κάτι γίνεται και δεν είναι μόνο μέσα στο κεφάλι μου. Είναι παντού.

Ο Αλέξης Γρηγορόπουλος δεν χάθηκε άδικα, αυτό είναι σίγουρο. Έτσι νιώθω. Αδικοχαμένος θα ήταν αν τίποτα δεν συνέβαινε ή αν ξεφούσκωνε που λένε οι καθεστωτικοί. Όχι δεν….

Φωνάζουν συνθήματα στα πάρτι των Εξεγερμένων:

«Αφήσατε τα δάση να καίγονται για πλακά και τώρα φυλάτε το δέντρο του μαλάκα»

Μετά την πορεία 24-12-08 στην Ερμού είναι ολοφάνερο ότι δεν σταματά πουθενά. Τέρμα. Πάψε να σκέφτεσαι ότι θα τελειώσει. Δεν τελειώνει μέχρι να κερδίσουμε. Τι θα κερδίσουμε; Αυτό συζητάμε. Το σίγουρο είναι ότι είμαστε ενάντια στον καπιταλισμό και ότι η σημαία μας έχει 2 χρώματα: Tο κόκκινο και το μαύρο .

Στα πάρτι των Εξεγερμένων βλέπεις τα πιο όμορφα και έξυπνα άτομα. Σκέφτονται. Μπορεί και παλιότερα να πετύχαινες τέτοιες επαναστατικές κουβέντες πάνω στο μεθύσι, απλά τότε ήταν γραφικά. Τώρα είναι εδώ. Εδω και τώρα.

Αν χρειαστεί και άλλη φωτιά για να μας ακούσουν no problem. Είμαστε έτοιμοι για όλα. Κάνουμε ειρηνικές βόλτες στο κέντρο κατά χιλιάδες. Ξεμουδιάζουμε στην Ερμού και στην μητρόπολη. Τσεκάρουμε τον αντίπαλο, που ποια αρχίζει και καταλαβαίνει ότι δεν είναι χαβαλές η φάση. Τέλειωσε αυτό ήταν. Αν δεν έχεις έρθει ακόμα μαζί μας, χάνεις το μεγαλύτερο ραντεβού στην σύγχρονη ιστορία. Δεν είμαι τόσο ρομαντικός , συμβαίνει. ΣΥΜΒΑΙΝΕΙ και ΣΥΜΒΑΙΝΕΙ ΤΩΡΑ.

Ζω τον καλύτερο Δεκέμβρη της ζωής μου και η νέα Χρονιά, είμαι σίγουρος , θα είναι η καλύτερη χρονιά της ζωής μου. Το 2009 είναι δικό μας.

maria mastrapa

Categories
Κείμενα

ΕΚΕΙ ΤΟ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ ΣΑΣ

Αυτή η γενιά που έχει μείνει γνωστή ως γενιά του πολυτεχνείου με τα γεγονότα του 73 σήμερα είναι γύρω στα 50. Οι 50αρηδες λοιπόν, όχι όλοι αλλά η συντριπτική πλειοψηφία τους, δεν νομίζω ότι γουστάρουν αυτόν τον αγώνα .

Καταρχάς να κάνουμε έναν μεγάλο διαχωρισμό για να μην μπερδευόμαστε.

Το 1973 οι αγωνιστές πάλευαν εναντία στην ΧΟΥΝΤΑ .Είχαμε Χούντα. Ο εχθρός ήταν κάτι πασιφανές. Τον έβλεπες, τον ήξερες. Δεν ήταν και τόσο δύσκολο να τα βάλεις με κάτι που είχε καταλύσει την δημοκρατιούλα σου.

Σήμερα ο αγώνας δεν είναι απέναντι σε κάτι τόσο φανερό και για αυτό τον λόγο ο τωρινός αγώνας είναι σαφώς ανώτερος από τότε.

Δεν έχουμε κανένα κοινό με τον αγώνα του πολυτεχνείου τότε, μα κανένα. Αν το καλοσκεφτείς μιας και πολλοί από τότε πέρασαν στην πολιτική και είναι τώρα στην γλυκιά τους εξουσία είμαστε εναντίων τους .Στην ουσία παλεύουμε εναντία σε αυτή την γενιά .

Ύστερα όλοι αυτοί οι 50αρηδες μιας και τότε ας πούμε κέρδισαν – και καλά έκαναν- έχουν την αίσθηση ότι αυτοί είναι και άλλος κανείς. ΑΛΑΖΟΝΕΙΑ. Αλαζονεία που συνεπάγεται εξουσία. Εξουσία όχι απαραίτητα από πόστα και θέσεις. Εξουσία στην καθημερινότητα – εγώ είμαι και όχι άλλος κάνεις.

– Κάνε μου αυτή την χάρη ρε πιτσιρικά γιατί αν δεν ήμουν εγώ θα είχες ακόμα χούντα.

Κάτι τέτοιο μου βγάζουν εμένα. Όχι όλοι φυσικά και βαριέμαι να λέω το «όχι όλοι αλλά οι πιο πολλοί» όλη την ώρα. (Αυτοί που δεν είναι οι όλοι είναι οι άγνωστοι αγωνιστές που δεν τους ξέρει κανείς).

Φουσκώνουν και φουσκώνουν από περηφάνια τόσα χρόνια και χαίρονται με τις πορείες του Νοέμβρη. Νιώθω όμως ότι έφτασε το τέλος και αυτής της φάσης του Πολυτεχνείου.

Μήπως εμείς τώρα δεν τα έχουμε βάλει με τους Αμερικανούς; Τα έχουμε βάλει και με αυτούς αλλά όχι επειδή έφεραν τον Παπαδόπουλο στη χωρά αλλά επειδή με τις πολυεθνικές τους και την δύναμη τους ελέγχουν τον κόσμο με άδικο τρόπο. Άλλο ένα παράδειγμα που δείχνει την ανωτερότητα του τωρινού αγώνα. Όχι μόνο την ανωτερότητα και την μεγαλύτερη αγωνιστικότητα σήμερα, αλλά δείχνει ότι οι σημερινοί άνθρωποι που εξεγείρονται είναι και λιγάκι πιο έξυπνοι.

Ύστερα όσοι από αυτούς είναι διανοούμενοι και γραφούν και κάνουν τι είναι σήμερα;

Είναι συγγραφείς και καλλιτέχνες. Εχουν λοιπόν πάρει τα σπιτάκια τους και τα δανειάκια τους και θέλουν να συνεχίσουν έτσι. Αν λοιπόν είσαι συγγραφέας ξέρεις πως περιμένεις τα γαμωχριστουγεννα μπας και πουλήσεις κάνα βιβλίο παραπάνω; Πως και πως τα περιμένεις. Άρα με αυτό που γίνεται τώρα – που σχεδόν κάνεις δεν πατά στο κέντρο για ψώνια -και καλά κάνει- όλοι αυτοί θέλουν να σταματήσει. Κατάλαβες; θέλουν να ξεφουσκώσει και σύντομα. Για να πάρει ο κόσμος βιβλία για να πάει ο κόσμος θέατρο ξανά… Είναι εναντίων μας. Δεν υπάρχει κάνεις να μας βοηθήσει από όσους μέχρι σήμερα είναι γνωστοί. Θα έλεγα ότι μάλιστα πρέπει να τους κοιτάμε και καχύποπτα.

Την κάνατε την επανάσταση σας ρε το 73. Αφήστε μας να κάνουμε την δίκια μας ….

Είναι πολλοί θα μου πεις που τα χώνουν. Ωραία λοιπόν, τα χώνουν .Τα χώνουν όμως τόσα χρόνια που δεν ξέρουν να κάνουν και τίποτα άλλο. Και όταν αυτό το συστηματακι καταρρεύσει σε ποιον θα τα χώνουν; Τι θα κάνουν; Τίποτα.

Σου γράφω: το πολυτεχνείο και η 17η Νοεμβρίου του πέθανε. Γεννήθηκε η 6η Δεκεμβρίου. Και αν γινόταν ένας διαχωρισμός -θεωρητικά γράφω ρε παιδί μου, πες ότι σε ρώταγαν: γίνονται 2 πορείες και μπορείς να πας μονό στην μια. Σε ποια θα πήγαινες; Ανόητο να ρωτώ.

Θα βλέπαμε τότε στις 17 Νοέμβριου όλα τα γεροκουσαλα που έφτιαξαν αυτή την αστυνομία που σκότωσε τον Αλέξη. Γιατί αφού κέρδισαν τότε και πήραν την εξουσία κράτησαν και την αστυνομία. Άρα μήπως τα έχουμε βάλει με αυτούς ;

Εντάξει ρε παιδιά ρίξατε την χούντα και μετά τι κάνατε; Τι σκατά μας φέρατε; Μας φέρατε τους Αμερικανούς με τα προϊόντα τους. Μας γεμίσατε μπάτσους που εκτελούν.

maria mastrapa

Categories
Κείμενα

ΜΙΑ ΙΣΤΟΡΙΑ ΑΠΟ ΤΑ… ΜΕΣΑ

Δουλεύω από τα 22 στην τηλεόραση και έχω δει με τα ματάκια μου απίστευτα πράγματα.

Ξεκίνησα με έναν γκόμενο που είχα τότε -τον Δημήτρη. Ήταν 27 και εγώ 22. Δούλευε ως καμεραμάν σε ένα μεγάλο κανάλι στις ειδήσεις έξω. Αυτό σήμαινε ότι είχαμε ένα αυτοκίνητο και τρέχαμε από θέμα σε θέμα, από ρεπορτάζ σε ρεπορτάζ:

Στις 10 μιλάει ο υπουργός οικονομικών στο τσιφλίκι του και κατά τις 14 :00 πρέπει να είστε στην κεντρική πλατεία που θα μιλήσει ο δήμαρχος. Εκεί θα σας περιμένει ένα link. (το link είναι το φορτηγάκι με το «δορυφορικό πιάτο» που στέλνει το σήμα –εικόνα, ήχο- στο κανάλι). Πιο απλά : σου δίνουν ένα καλώδιο και το συνδέεις στην κάμερα. Το σήμα έβγαινε ζωντανά σε όλη την χώρα.

Είχαμε ως βάση ένα γραφείο που καθόμασταν και περιμέναμε να χτυπήσει το τηλέφωνο και να πάμε στο θέμα. Εγώ έκανα την ηχολήπτρια αλλά μιας και δεν ήξερα και πολλά ο Δημήτρης τα έκανε όλα. Όταν φτάναμε στο θέμα γινόταν χαμός. Όλα τα κανάλια είχαν στείλει εκεί κάμερες. Το τι ξύλο έπεφτε και πέφτει -σπρωξίματα και βρισιές που ποτέ δεν θα δεις- για να έχεις μέσα στο πλάνο σου αυτόν που μίλαγε δεν περιγράφεται.Τίποτα από όλα αυτά δεν φτάνει στα μάτια του τηλεθεατή. Ήταν και είναι μια σωστή παράνοια, μια παρωδία της ζωής.

ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ: Περιπατεί ο υποψήφιος δήμαρχος στις γειτονιές της ασχημούπολης… Τρέχαμε από πίσω του λες και κάτι έκανε. Ήταν γελοίο το σκηνικό. Με έκανε να σιχαθώ όλο τον κόσμο ..πίστεψέ με το να σπρώχνονται 10-15 καμεραμέν στο δρόμο, που δεν χώραγε καλά-καλά τον χοντρουποψήφιο, για να τραβήξουν μια εικόνα χωρίς νόημα είναι γελοίο.

Το πιο πιασάρικο είναι ότι εμείς δουλεύαμε ας πούμε για το μεγαλύτερο κανάλι της χώρας αλλά δεν μας πλήρωνε αυτό κατευθείαν:
Είχε δώσει την δουλειά σε ένα τύπο που είχε την κάμερα και το μικρόφωνο… Του έδινε ένα ποσό για να έχει ένα συνεργείο 8-10 ώρες την ημέρα ή και 2 και 3 συνεργεία… Αυτός έπαιρνε τα λεφτά από το κανάλι και τα έδινε σε εμάς. Όχι όλα φαντάζομαι. Φυσικά καμία ασφάλεια και καμία υπερωρία και φυσικά για αυτό το κανάλι δεν μας πλήρωνε κατευθείαν… Μόνο την ασφάλεια να βάλεις ξέρεις ποσά λεφτά είναι; Άσε που 10 ώρες την ημέρα στον δρόμο όλο και κάτι μπορούσε να σου συμβεί -κάποιο ατύχημα. Τι λες εσύ; Θα έπαιρνε το κανάλι την ευθύνη για το εργατικό ατύχημα; Δεν νομίζω. Οπότε μια χαρά ήταν για όλους. Για όλους εκτός από εμένα, που μετά από έξι μήνες παράτησα και τη δουλειά και τον γκόμενο. Είπα ότι αυτός με τέτοια δουλειά που κάνει είναι μαλάκας και μου το κρύβει. Δεν είναι ότι έφταιγε η δουλειά αλλά δεν ήθελε και να κάνει και τίποτα καλύτερο. Την είχε καταβρεί. Ονειρευόταν να πάρει κάμερα και να την νοικιάζει αυτός για λογαριασμό των καναλιών. Μεγάλη φιλοδοξία. Τον εκμεταλλεύονταν, το ήξερε, και το κόλπο που έμαθε ήταν να κάνει και αυτός το ίδιο. Σπουδαία φιλοδοξία:

Θέλω όταν μεγαλώσω να εκμεταλλεύομαι όπως με εκμεταλλεύτηκαν..

Δεν το έλεγε έτσι, αλλά αυτό ήταν το νόημα, αυτό καταλάβαινα εγώ…

– Ρε, του λέω μια φορά όταν πλημμύριζε το ποτάμι και περιμέναμε να κάνουμε το πλάνο που θα κλείσει ο δρόμος από το νερό… Ρε δεν μπορώ να περιμένω μέσα στο αμάξι να πλημμυρίσει ο ποταμός.

– Χαζή είσαι, μου λέει; Καθόμαστε και πληρωνόμαστε.

Το είπε με έναν καφέ και ένα τσιγάρο στο χέρι και κατάλαβα ότι ήταν ευτυχισμένος. Και γιατί να μην είναι; Οι περισσότεροι μπορεί να χαίρονταν. Υπολόγιζε το βράδυ ότι μπορεί να έχουμε σηκωθεί από τις εφτά και να γυρίσαμε σπίτι στις έξι αλλά 4-5 ώρες καθόμασταν. Εκείνη την εποχή είχα δει από κοντά όλους τους υπουργούς. Πήγα σε όλα τα κόμματα και μίλησα με όλους τους καλλιτέχνες και όλα αυτά μέσα σε 6 μήνες. Οι υπουργοί ήταν οι καλύτεροι. Είμαστε τώρα στο υπουργείο που ασχολείται με τον πολιτισμό και τελειώνει η συνέντευξη της υπουργού -μια βουβάλα 150 κιλά, που είμαι σίγουρη ότι άλλη καρέκλα δεν θα την χώραγε στο υπουργικό κτήριο παρά μόνο αυτή του υπουργού γιατί απλά ήταν η πιο μεγάλη… Καθώς λοιπόν μαζεύουμε τα μπαγκάζια μας που είχαν ένα, όχι αμελητέο βάρος, εεεε και πάμε να φύγουμε με το ασανσέρ… νταράαααν… έρχεται δίπλα η βουβάλα γαμωυπουργός με δυο φουσκωτούς (αν είχα ταβέρνα και έμπαιναν και οι τρεις μέσα θα έκανα πάρτι). Φτάνει λοιπόν το ασανσέρ και ο ένας φουσκωτός μας λέει ότι πρέπει να φύγει η υπουργός πρώτα. Πήραν το ασανσέρ και σκεφτόμουνα:

-Μα είχαμε έρθει πρώτοι. Μα έχουμε πράγματα στα χέρια με βάρος.

Ούτε καν ξεστόμισα κάτι.

Δεν έγινε και τίποτα δα θα μου πεις. Η υπουργός βιάζεται. Εμένα όμως με πείραξε πολύ αυτή η χρήση της εξουσίας που έκανε η χοντρή απροκάλυπτα και ανάγωγα. Αλήθεια μωρή πατσαβούρα είσαι η υπουργός και εγώ είμαι η μαλάκω της υπόθεσης;

Ναι ήμουν από ότι φαίνεται και να έχω τον Δημητράκη να χαμογελά και να τον φαντάζομαι το βράδυ με τους φίλους του να τους λέει: Γνώρισα και την υπουργό σήμερα.

Ένα πρωινό είχε προκύψει ένα θέμα στην επικαιρότητα κάτι πολύ σοβαρό μα πάρα πολύ σοβαρό (του τύπου για κάποιο γκάλοπ που έδινε προβάδισμα σε κάποιος κόμμα μισή ποσοστιαία μονάδα). Έπρεπε λοιπόν να πάρουμε κάποιες δηλώσεις από κάποιους υπουργούς, βουλευτές και άλλους. Μας ερμήνευσε ο παραγωγός των ειδήσεων από το κανάλι να είναι όλοι όσοι θα μιλήσουν όρθιοι.

– ok man, είπε ο Μητσάρας

Φουλάραμε βενζίνα και ξεκινήσαμε μέσα στο καυσαέριο την περιπλάνησή μας στα γραφεία των εκλεκτών αρχόντων. Αφού κάναμε 5-6 τέτοιες δηλώσεις φτάσαμε στο γραφείο ενός υπουργού. Του βάζω λοιπόν το μικρόφωνο και αυτός καπάκι κάθεται.

– Συγγνώμη, του κάνει ο dim, αλλά αν γίνεται να είστε όρθιος.

– Όρθιος;

– Ναι όρθιος σας παρακαλώ επειδή έτσι μας είπαν από το κανάλι και το κάναμε σε όλους μέχρι τώρα.

– Δεν σηκώνομαι τώρα.

– Μας σας παρακαλώ μου είπανε από το κανάλι, επαναλαμβάνει ο δικός μου.

– Έλα μωρέ, κάνει, το ίδιο είναι.

– Εεε ξέρετε, συνεχίζει ο Δημητράκης…

Ο υπουργός μόλις είδε ότι επέμενε ο καημένος ο Δημήτρης, τα ψιλοπήρε και πέταξε την θεϊκή ατάκα:

– ΕΓΩ ΕΙΜΑΙ Ο ΥΠΟΥΡΓΟΣ, ΕΓΩ ΘΑ ΠΩ ΤΙ ΘΑ ΓΙΝΕΙ

Λούφαξε ο Μητσάρας. Εμένα δεν με ένοιαζε, δεν πάει να τα πει και να κάθεται και ανάποδα. Απλά η ατάκα μέτρησε. Τι να πεις εκεί; Μόνο αν είσαι και εσύ υπουργός ή πρωθυπουργός σε παίρνει να μιλήσεις.

Δεν έχει νόημα να πω το όνομά του γιατί όλοι πάνω κάτω το ίδιο είναι.

Τι να σου λέω τώρα. Το χειμώνα αυτοί δεν πατάνε σε απλά χαλιά. Αν δεν έχει πάχος 250 χιλιοστά δεν ανεβαίνουν. Από τα χαλιά στα χλιδάτα αμάξια και μετά στις επαύλεις τους.

Ένα βράδυ, μιας και η βάρδια καμία φορά ξεκινούσε το μεσημέρι και τελείωνε αργά τα μεσάνυχτα, δουλεύαμε για μια εκπομπή ζωντανή του καναλιού.

Αυτό που έπρεπε να κάνουμε ήταν να πάμε στο σπίτι ενός βουλευτή, όπου εκεί θα μας περίμενε το Link που προανέφερα. Θα έβγαινε σε παράθυρο ο τυπάκος. Απλό φαινότανε και το είχαμε κάνει πολλές φορές.

Θα κάνω μια μικρή παρένθεση να σε κατατοπίσω για τον ήχο. Την εικόνα και τον ήχο τη μεταδίδαμε, χάρη στο πιάτο όπως ξαναξαναείπα. Αν έχεις προσέξει όμως οι δημοσιογράφοι, που είναι πολλές φόρες στο δρόμο -ή κάπου έξω τέλος πάντων- έχουν ένα ακουστικό που ακούν.

Το μαραφέτι που λένε link είναι μόνο για να στέλνει σήμα και όχι για να δέχεται. Έτσι τις περισσότερες φορές χρησιμοποιούν το κινητό τους. Τους παίρνουν δηλαδή, τους δημοσιογράφους τηλέφωνο από το studio–κανάλι, βάζουν το hands free τους και ακούν άριστα. Αρκετές επίσης φορές, όταν το ζωντανό βγαίνει από κάποιο σπίτι χρησιμοποιούν την ίδια την τηλεόραση για να πάρουν ήχο. Είναι πολύ απλό. Βάζεις το ακουστικό με ένα μακρύ καλώδιο στην έξοδο των ακουστικών της τηλεόρασης. Οπότε όταν θα μιλήσει ζωντανά ο παρουσιαστής θα τον ακούσει μέσα από την TV.

Στο σπίτι αυτό λοιπόν που βρεθήκαμε μιας και είχε τηλεόραση -και πως αλλιώς θα γινότανε- πήραμε ήχο από εκεί (επιστροφή το λένε και θα έχεις ακούσει τη φράση «δεν έχω καλή επιστροφή ήχου»).

Τέλεια λοιπόν. Έβαλα τα βισματάκια, έδωσα στο βουλευτή το ακουστικό του, βάλαμε το κανάλι που ήταν η εκπομπή σε λίγο και όλα δούλευαν ρολόι. Εδώ έρχεται η ανατροπή. Ήταν χειμώνας, έξω χιόνιζε. Πλάκα κάνω δεν χιόνιζε αλλά ήταν χειμώνας. Τρίτη ή Τετάρτη και είχε ευρωπαϊκό πρωτάθλημα ποδόσφαιρου όπου έπαιζε η πρωταθλήτρια ομάδα της χώρας μου με την πρωταθλήτρια της γειτονικής χώρας. Αν κερδίζαμε ή φέρναμε ισοπαλία περνάγαμε στην επόμενη φάση. Ο βουλευτής ήταν προσκολλημένος σε αυτό τον αγώνα όπως και όλοι μας εκεί μέσα. Κάθε λίγο και λιγάκι αλλάζαμε το κανάλι να δούμε μήπως και ξεκίνησε η εκπομπή μας, μιας και ήταν σε άλλο τηλεοπτικό σταθμό. Ο ποδοσφαιρικός αγώνας ήταν στο απόγειό του. Ήθελε 3-4 λεπτά να τελειώσει, ήμασταν πίσω στο σκορ αλλά πιέζαμε –με το γνωστό γιόμα– όλη την ώρα. Ο βουλευτής να βρίζει :

– Πάρε τα πόδια σου ρε μαλάκα (όνομα ποδοσφαιριστή)

– Παίξτε ρε ρεμάλια που παίρνεται τα εκατομμύρια και σέρνεστε, φώναζε ένας τεχνικός του Link.

Σε κάποια στιγμή, και μάλλον ο Δημήτρης το έκανε αλλάζει το κανάλι και βάζει τον σταθμό της εκπομπής μας. Βλέπουμε τότε το σπίτι που είμαστε και κοντινό πλάνο τον βουλευτή, η κάμερα ήταν στημένη από πριν εννοείται, παθαίνουμε πανικό. Ακούμε τον παρουσιαστή από το studio,

– Καλησπέρα από τον Γέρακα κύριε βουλευτά.

Ο βουλευτής πετάγεται από το σοκ στον αέρα και του φεύγουν μικρόφωνα και ακουστικά. Ασυναίσθητα μας πιάνουν όλους τα γέλια. Όλους εκτός από τον Μητσάρα που τρέχει και ξαναβάζει το ακουστικό και το μικρόφωνο-ψείρα στο βουλευτή. Που τρεκλίζει :

– Κα κα κα κα κα καλησπέρα.

Πιστεύω ούτε καν ο σκηνοθέτης της εκπομπής παρακολουθούσε την εκπομπή του, γιατί θα μας έπαιρνε ένα τηλέφωνο να μας πει :

– Πείτε του να μην βρίζει, αλλάξτε κανάλι.

Ήταν κάτι ανεπανάληπτο. Τελικά ποτέ δεν ισοφαρίσαμε και ο βουλευτής τις ίδιες μαλακίες που λένε όλοι είπε. Δεν έμαθα ποτέ αν ακούστηκε κάποια βρισιά τους στον αέρα.

Νομίζω δεν έβλεπε και κανείς την εκπομπή εκείνη την στιγμή για να μου πει. Πόσο άγχος είχαν μερικές μέρες εκείνο τον καιρό. Παρακάλαγα να μην συμβεί κάτι γιατί αν γινόταν κάτι «έκτακτο» έμπαιναν όλοι σε έναν πυρετό. Λες και αν το μάθαινε ο κόσμος την άλλη μέρα κάτι έγινε. Ας πούμε ένας υπουργός έσπασε το πόδι του ένα βράδυ παραπατώντας στον πάγο των βορείων προαστίων. Αποτέλεσμα : ατέλειωτες ώρες έξω από το νοσοκομείο για τη δήλωση των υπευθύνων γιατρών. Που αν δεν έχεις προσέξει ούτε οι γιατροί ούτε τα νοσοκομεία είναι συνηθισμένα όταν μιλάμε για υπουργούς.

Εγώ δεν ήξερα καν ότι υπάρχουν αυτά τα νοσοκομεία στην πόλη μου.

Ανακοινωθέν και παραανακοινωθέν και δεν πάει να του κοπεί και το πόδι από τα αρχίδια του μαλάκα.

Όλα αυτά τα υπέροχα σκηνικά μπορείς να ζήσεις πολύ εύκολα. Δεν χρειάζεται ούτε σπουδές ούτε τίποτα, για να κάνεις τον ηχολήπτη σε ενοικιαζόμενο συνεργείο, όπως το λένε. Το μόνο που χρειάζεται είναι να ανοίξεις την εφημερίδα με τις αγγελίες. Τόσο απλά. Κοίτα δεν θα βρεθείς να κάνεις πλάνα του πρωθυπουργού αμέσως, μιας και αυτός έχει το δικό του συνεργείο, αλλά πολιτικούς και ό,τι μαϊντανό θες θα τον δεις.

maria mastrapa

Categories
Οπτικοακουστικό Υλικό

Φωτογραφίες από την συνέλευση της κατάληψης ΕΣΗΕΑ Σάββατο 10/1

γύρω στα 200 άτομα εργαζόμενοι/ες στα ΜΜΕ, φοιτητές/τριες κι αλληλέγγυοι/ες συμμετείχαν στην συνέλευση.
(Όποιος θέλει να δεί τα πρόσωπα μας μπορεί να έρθει στην κατάληψη, δεν χρειάζεται ούτε να δίνουμε δωρεάν φωτογραφικό υλικό στην ασφάλεια, γι’ αυτό υπάρχουν οι κάμερες στους δρόμους άλλωστε)

Categories
Ανακοινώσεις Κατάληψης ΕΣΗΕΑ

Ενημέρωση από γενική συνέλευση 11/1 και πρόγραμμα Δευτέρας 12/1

Ενημέρωση από την ανοιχτή γενική συνέλευση της Κατάληψης ΕΣΗΕΑ στις 11/1

Η συνέλευση της Κατάληψης ΕΣΗΕΑ αποφάσισε την συνέχιση της κατάληψης και ως κέντρο αντιπληροφόρησης ενάντια στην κυρίαρχη προπαγανδα των ΜΜΕ, παράλληλα με τις παρεμβάσεις για εργασιακά ζητήματα των ΜΜΕ που θα οργανώνονται. Λόγω της πλαισίωσης της κατάληψης από αρκετούς/ες εργαζόμενους στα ΜΜΕ έχουν κατατεθεί αρκετές προτάσεις για δημιουργία διαφορετικών ειδικευμένων ομαδών εργασίας γυρω από το ζήτημα της αντιπληροφόρησης σεόλες του τις μορφες (λόγος, εικόνα, blog, video, φωτογραφικό υλικό κτλ.).

Η κατάληψη ΕΣΗΕΑ ζητάει την πλαισίώση αυτού του εγχειρήματος αντιπληροφόρησης από όποιον-α ενδιαφέρεται για την ανάδειξη μιας διαφορετικής, κινηματικής αντίληψης γύρω από την είδηση και την ενημέρωση, είτε από περισσότερους/ες εργαζόμενους στα ΜΜΕ που κατέχουν την απαραιτητη τεχνογνωσία και υλικό, είτε από κόσμο του κινήματος. Ιδιαίτερα σημαντική είναι η στήριξη της κατάληψης στις καθημερινές στις ώρες που οι περισσότεροι καταληψίες εργαζόμαστε (πρωι-μεσημέρι).

Για αυρίο Δευτερα 12/1 η κατάληψη ΕΣΗΕΑ καλεί:

18:00 Ανοιχτή εκδήλωση – συζήτηση:Εικόνα και Ήχος: Πέρα από το θέαμα συζήτηση και προβληματισμός για το ξεπέρασμα μίας συλλογικής αμηχανίας

21:00 Ανοιχτή Γενική Συνέλευση της Κατάληψης ΕΣΗΕΑ:
Καλείται όλος ο κόσμος των σωματείων που δραστηριοποιούνται στον χώρο των ΜΜΕ να παρευρεθεί για να συμμετάσχει στις δρατηριότητες της “απελευθερωμένης” ΕΣΗΕΑ.

Categories
Ανακοινώσεις Κατάληψης ΕΣΗΕΑ

Συζήτηση:Εικόνα και Ήχος: Πέρα από το θέαμα

συζήτηση και προβληματισμός για το ξεπέρασμα μίας συλλογικής αμηχανίας

Πλάνο: Ένας μπάτσος με σηκωμένη την ασπίδα τραντάζεται. Ακούγεται ήχος πέτρας που χτυπάει την ασπίδα. Στο βάθος φωτιές και μία άμορφη μάζα πλήθους με καλυμμένο το πρόσωπο. Μάζα… άνθρωποι… άτομα χωρίς ιστορικότητα, φορείς μίας «αναίτιας βίας», πράξεις και σώματα αποκομμένα από οποιαδήποτε πορεία στο χρόνο. Μία αποστασιοποιημένη φωνή δακρύζει για την χαμένη κανονικότητα. Ο απονεκρωμένος καταναλωτής εικόνων του καναπέ ταυτίζεται με τον μπάτσο-φωνή. Και εμείς? Οι «άνθρωποι χωρίς πρόσωπο»?

Για πολλά χρόνια, η διαχείριση της τεχνολογίας της καταγραφής οπτικοακουστικού υλικού, η επεξεργασία των δεδομένων και η υποκειμενική προβολή τους, ενέπιπτε στα χέρια της εξουσίας, των καθεστωτικών ΜΜΕ, καθώς και των αστών καλλιτεχνών – βαρόνων του θεάματος. Προτού να γίνουν τα μέσα καταγραφής διαδεδομένα στην κοινωνία, ήταν αποκλειστικά φορτισμένα με καθεστωτικά στοιχεία, καθώς διαχειρίζονταν μονάχα από την κυριαρχία.

Με το πέρασμα στον γνωσιακό καπιταλισμό, η παραγωγή πληροφορίας αντικαθιστά την παραγωγή ύλης και η εικόνα γίνεται το κάρβουνο των σύγχρονων παραγωγικών μηχανών. Σε αυτά τα πλαίσια, ίσως να μας αναλογεί να καταλάβουμε και τα μέσα παραγωγής της πληροφορίας.

Για αυτούς τους λόγους, κρίνουμε άξια προβληματισμού την πιθανότητα να ενταχθούν οι τεχνολογίες ήχου και εικόνας στις υπάρχουσες κινηματικές δομές γραπτού έντυπου λόγου. Το βίντεο, ο ήχος και η φωτογραφία, να συμπλεύσουν μαζί με την τυπογραφία και την εκτύπωση στην κινηματική πορεία της εξέγερσης, όπως πάντα με τους δικούς μας όρους. Ξεπερνώντας τον θεαματικό ρόλο εικόνων από κινηματικές συγκρούσεις, θα μπορούσαμε να επανιδρύσουμε την έννοια της κινηματικής καταγραφής, προσδίδοντάς της την ποιότητα της υποκειμενικής μας εμπειρίας, εισάγοντας στόχους και δομές, και απελευθερώνοντας το αποτέλεσμα με τον ίδιο τρόπο που μέχρι τώρα χρησιμοποιούσαμε το αναλογικό χαρτί και μελάνι.

Ζώντας στην κοινωνία της εικόνας και κατανοώντας το ότι είμαστε μέρος της, χρειάζεται να προβληματιστούμε για το αν μπορούν να χρησιμοποιηθούν οι τεχνολογίες της εικόνας καθ’ αυτές, απογυμνωμένες από κάθε θεαματικό/καθεστωτικό χαρακτήρα, μέσω της αυτοοργανωμένης δημιουργίας.

Μία καταστροφή του θεαματικού, ώστε να επικοινωνηθεί ο δικός μας λόγος, το δικό μας βίωμα, το δικό μας πρόταγμα.

Ανοιχτή εκδήλωση – συζήτηση
Στο κατειλημμένο κτήριο της ΕΣΗΕΑ,
Ακαδημίας και Βουκουρεστίου
Δευτέρα 12/1 18:00

Categories
Ανακοινώσεις Κατάληψης ΕΣΗΕΑ

Ενημέρωση από την κατάληψη

Πραγματοποιήθηκε η συνέλευση για τον εργασιακό μεσαίωνα και τις απολύσεις εργαζομενων στον χώρο των ΜΜΕ η οποία αποφάσισε την πραγματοποιηση παρεμβάσεων σε εργασιακούς χώρους από τα κάτω και αυτοοργανωμένα.

Τώρα ξεκινάει η κεντρική συνέλευση της κατάληψης η οποία θα συζητήσει τις προτάσεις για δράσεις αντιπληροφόρησης που είχαν προταθεί χτες καθώς και την πορεία της κατάληψης.

Categories
Κείμενα

ΟΤΑΝ ΤΟ ΜΗΝΥΜΑ ΔΕΝ ΦΤΑΝΕΙ ΑΚΕΡΑΙΟ

«Το ξέρω ότι είναι διαστρεβλωμένο αλλά καλύτερα να παίζει έτσι, από τον να μην παίξει καθόλου, ε;» … Απαντά στο τηλέφωνο δημοσιογράφος μεγάλου ραδιοφωνικού σταθμού όταν της επισημάναμε ότι η κατάληψη της ΕΣΗΕΑ δεν είναι συμβολική διαμαρτία για τον ξυλοδαρμό των δημοσιογράφων στο πανεκπαιδευτικο αλλά μια πρωτοβουλία που θέλει να βάλει γενικά το θέμα του ρόλου των ΜΜΕ στα γεγονότα των τελευταίων ημερών. Αποδεικνύεται και έτσι αυτές τις μέρες ότι ακόμη και για τα υποκείμενα που ως επαγγελματική ιδιότητα έχουν το να μεταφέρουν μηνύματα, οι δημοσιογράφοι δηλαδή, είναι δύσκολο να προσπεράσουν την ομίχλη που απλώνουν η αποστείρωση των μέσων και οι βορβορυγμοί της ηλεκτρονικής δημοκρατίας.

Ξέρουμε ότι το πιο δύσκολο πράγμα στις παρούσες συνθήκες είναι να φτάσει ένα μήνυμα συγκροτημένο και ολοκληρωμένο στον αναγνώστη, ακροατή, τηλεθεατή, όποιο άλλο κοινό, όταν αυτό διυλίζεται μέσα από θεσμικά μέσα. Αυτός ήταν και ένας από τους σημαντικότερους λόγους που μας ώθησαν να καταλάβουμε το κτήριο της ΕΣΗΕΑ. Τελικά και ο πλουραλισμός και πλούτος που αναπτύχθηκε στις συνελεύσεις και επί μέρους κουβέντες κατά την κατάληψη της ΕΣΗΕΑ έφτασε διαστρεβλωμένος στα περισσότερα από τα ΜΕΣΑ. Επιβεβαιώνεται έτσι η μεταξύ σοβαρού και αστείου διευκρίνιση της δημοσιογράφου ότι «τελικά το δυσκολότερο για τους δημοσιογράφους είναι να δώσουν βήμα στον εαυτό τους».

Ενας καταληψίας δημοσιογράφος